Bitwa pod Stoney Point – bitwa stoczona podczas Wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych bitwa trwała od nocy do wczesnego ranka 16 Lipca. Bitwa była ostatnią większą bitwą na północy co zdecydowanie poprawiło Amerykanom wiarę w zwycięstwo.
Pod Koniec maja 1779 roku Generał Broni Henry Clinton wysłał żołnierzy na północ z zamiarem zaatakowania Amerykanów. 1 czerwca Brytyjskie siły zaczęły się okopywać w Stoney Point. Stoney Point był garnizonem 17 Pułku Piechoty, a później zostali wsparci przez 71 Pułk Grenadierów. Brytyjczykami dowodził Henry Johnson.
Amerykanami dowodził generał Anthony Wayne, przygotowania do bitwy trwały zebrano siły 1500 żołnierzy Armii Kontynentalnej. Siły Amerykańskie stworzyły korpus z różnych jednostek piechoty, w korpusie były części Regimentów z Virginii, Massachusetts, Północnej Karoliny i Pensylwanii. Według 18 wieku 1500 było to za mało żeby przeprowadzić atak, ale w planie dowódcy zauważyli fatalny błąd w umocnieniach Stoney Point, lukę którą Amerykanie wykorzystali to i właśnie tam zaatakowali z zaskoczenia.
Bitwa rozpoczęła się od skoordynowanego ataku piechoty Armii Kontynentalnej wczesnym rankiem, atak miał zaskoczyć doszło do walki o ufortyfikowane pozycje Brytyjskie. Co najdziwniejsze walki trwały tylko Pół godziny to głównie dzięki elementowi zaskoczenia.
Siły w tym starciu wynosiły 1500 żołnierzy Armii Kontynentalnej i 750 Brytyjskich obrońców fortu. Straty po stronie Amerykanów wynosiły mniej więcej 100 zabitych i rannych, straty Brytyjskie to 150-200 zabitych i rannych żołnierzy żołnierzy i ponad 500 wziętych do niewoli.
Bitwa była decydującym zwycięstwem w koloniach północnych ponieważ była to ostatnia większa bitwa, co poprawiło wiarę Kolonistów w zwycięstwo.