Bitwa pod Grossbeeren miała miejsce 23 sierpnia 1813 roku podczas wojen napoleońskich.
Bitwa stoczona została w okolicach miejscowości Großbeeren, Blankenfield i Sputendorf. Dowodzący szwedzko-pruską armią książę Karol Jan pobił francuską armię dowodzoną przez marszałka Nicolasa Oudinota. Napoleon zamierzał zdobyć Berlin, by zmusić Prusy do opuszczenia szóstej koalicji, jednak uniemożliwiły to fatalna deszczowa pogoda, ciężka choroba marszałka Oudinota i znajdujące się na południu od pruskiej stolicy bagna.
Od samego początku francuska ofensywa napotykała liczne trudności. Już w chwili wymarszu, czyli 19 sierpnia, pogoda bardzo się pogorszyła, a potężne ulewy zamieniły drogi w rzeki błota, niemal uniemożliwiając transport artylerii. W trakcie dalszego marszu wojska francuskie wkroczyły na obszar leżący na południe od Berlina pokryty małymi jeziorkami i licznymi mokradłami. W tych warunkach terenowych nawet przy najlepszej pogodzie tylko kilka dróg pozwalało zbliżyć się do pruskiej stolicy od południa.
Padający deszcz przekształcił pruskie pozycje obronne w liczne ufortyfikowane wyspy. Oudinot zmuszony został do prowadzenia swej armii trzema oddzielnymi drogami. Podzielone na trzy części wojska francuskie miały poważne problemy z utrzymaniem komunikacji. Liczący 13 000 żołnierzy i 32 działa 4 korpus generała Bertranda zajmował prawe skrzydło maszerującej armii, podczas gdy liczący 20 000 żołnierzy (głównie niedoświadczeni rekruci) 12 korpus generała Guilleminota maszerował na lewym skrzydle.
W środku maszerowała główna kolumna armii Oudinota, którą formował 7 korpus generała Reyniera. Korpus ten złożony z jednostek francuskich oraz sprzymierzonych jednostek saskich liczył 27 000 żołnierzy. Oudinot nie spodziewał się większego oporu ze strony Prusaków, ponadto z powodu niewielkiej ilości kawalerii nie miał żadnych informacji o pozycjach, jakie zajmował nieprzyjaciel. Berlina broniła prusko-szwedzka Armia Północy dowodzona przez szwedzkiego księcia Karola Jana, który jako marszałek Bernadotte należał niegdyś do najzdolniejszych dowódców Napoleona.
Włoska dywizja korpusu Bertranda zaatakowala pruski korpus Tauentziena, który bronił Blankenfelde i została odparta. Gdy korpus Reyniera dotarł do Grossbeeren, natknął się na na znaczną część armii księcia Karola Jana szykującą się do bitwy. Działając z własnej inicjatywy i bez wsparcia Reynier uderzył na pruski korpus von Bülowa, który właśnie został wzmocniony przez oddziały szwedzkie i osiągnął stan 38 000 żołnierzy. Do ataku ruszyła saska dywizja Sahra. Bertrand w tym czasie czekał na wynik ataku Reyniera. Sasi początkowo odnieśli sukces, jednak wkrótce załamali się po pruskim kontrataku i rzucili się do ucieczki. By ratować sytuację Reynier rzucił do natarcia dwie kolejne dywizje - saską dywizję Durrute'a i francuską Lecoqa. Dywizja saska Durrute'a także rzuciła się do ucieczki, natomiast natarcie dywizji Lecoqa zostało odparte dzięki pomocy Szwedów. Oudinot nie wziął udziału w walce, gdyż stał w Ahrensdorfie, skąd obserwował Rosjan i Szwedów. Posłał jednak Reynierowi na pomoc dywizję kawalerii i dywizję piechoty. Kawaleria francuska dowodzona przez Fourniera wykonała po zmierzchu szarżę, przechodząc przez cały korpus Bülowa, jednak nie uzyskawszy wsparcia, musiała się wycofać.
Oudinot z powodu trudności z koncentracją swych sił przybył na miejsce walk późno, gdy Reynier starał się bezskutecznie skłonić swych zdemoralizowanych stratami Sasów do kolejnego ataku. Uświadomiwszy sobie całą sytuację i widząc, że armia francuska zajmuje nieosłoniętą pozycję, Oudinot wydał rozkaz do odwrotu na Jüterbog. Armia jego poniosła bardzo duże straty - sam korpus Reyniera stracił 3000 zabitych i rannych, 1500 jeńców i 13 dział. Armia sprzymierzonych straciła około 1000 żołnierzy.