Bitwa pod Cedynią była pierwszą znaną nam bitwą w historii Polski, miała
miejsce 24 czerwca 972 roku i stoczyła się pomiędzy Polanami, a Marchia
Łużycką. Prawdopodobnym motywem ataku było nie dopuszczenie do
rozszerzenia terytorium państwa Piastów.
Polskimi siłami dowodził pierwszy władca Polski, książę Mieszko I i jego
brat Czcibor, natomiast wroga armia Marchii Łużyckiej dowodzona była
przez hrabiego Hodona, którego wiernie wspomagał Zygfryd von Walbeck.
Siły obu armii były praktycznie wyrównane, nieznany jednak ich dokładnej
liczby, choć z pewnością armia Hodona posiadała więcej ciężkiej jazdy,
natomiast armia Mieszka była wyposażona w dobrze wyszkolona piechotę oraz
znakomitych łuczników.
Bitwa zakończyła się zwycięstwem Polan, którzy umocnili swoje wpływy na
Pomorzu Zachodnim. Klęska Hodona i sukces Mieszka zaniepokoiły
przebywającego w Italii cesarza Ottona, który wezwał ich obu do siebie.
Spotkanie to zakończyło się pozostawieniem pomorza w rękach Polan, jednak
Mieszko musiał oddać swojego syna Bolesława do niewoli, jako zakładnika
dla zachowania pokoju.