Bitwa pod Białą Górą (Bílá Hora- okolice Pragi) miała miejsce 8 listopada
1620 roku pomiędzy czeskimi protestantami, a wojskami koalicyjnymi
katolickich Habsburgów. Bitwa ta miała ogromne znaczenie w dziejach
państwa Czech.
Przyczyną bitwy były nieporozumienia Czechów z Niemcami w sprawach
ekonomicznych, politycznych i kulturowych oraz narastająca dyskryminacja
protestantów z którym wiązał się czeski protest. Żadna jednak ze stron
nie była przygotowana jednak na zapowiadającą się wojnę. Dowódca wojsk
czeskich został Christian von Anhalt- Bernberg, natomiast na czele wojsk
Ligi Katolickiej stanął hrabia Johan von Tilly. Zdecydowanie silniejsza
armia Ligi Katolickiej spotkała się 8 listopada 1620 roku z armią czeską
na wzniesieniu zwanym Babią Górą. Czesi uparcie starali się bronic swego
terytorium, jednak nie zdołali odeprzeć ataku ze strony armii katolickiej
i bitwa zakończyła się ogromną klęską Czechów.
Wygrana Habsburgów doprowadziła do prawie całkowitego wyludnienia
Królestwa Czech. Kazano im zmienić wiarę, tępiono kulturę czeską oraz
zakazano używania języka czeskiego, wprowadzając całkowitą germanizację.
Większość ludności czeskiej udała się do Polski, gdzie tworzyli wspólnoty
Braci czeskich. Mimo to świadomość kulturowa Czechów nie wygasła i
odrodziła się w XIX wieku.