Bitwa nad Niemnem stoczyła się w dniach 20-26 września 1920 roku
pomiędzy II Rzeczpospolitą, a Rosją Sowiecką w trakcie wojny
polsko-bolszewickiej.
Podczas bitwy Józef Piłsudski, Leonard Skierski oraz Edward Rydz-Śmigły
byli głównodowodzącymi armii polskiej, natomiast siłami Armii Czerwonej
dowodzili: Michał Tuchaczewski, Władymir Łazarkiewicz oraz Nikołaj
Sołłohub. Front Zachodni Tuchaczewskiego usadowił się na linii rzek
Niemen, Szczara i Świsłocz regenerując rozbite wojska po przegranej nad
Wisłą, a także oczekując na posiłki. Planem armii polskiej było zaskoczyć
armie rosyjską nacierając na Grodno i Wołkowysk i jednocześnie zajść
oddziały bolszewickie od tyłu. Walki toczyły się ze zmiennym skutkiem,
jednak ostatecznie Polacy zdołali rozgromić wojska radzieckie,
przyczyniając się do drugiej klęski Armii Czerwonej po bitwie
warszawskiej. Sowieci ponieśli olbrzymie straty w ludziach, Polacy
przejęli sporo sprzętu i zapasów wojskowych, a także zdobyli 140 dział
rosyjskich.
Wygrana Polaków doprowadziła do tego iż Front Wschodni przestał stanowić
jakiekolwiek zagrożenie dla Polski i bezapelacyjnie zakończyła wojnę
polsko-bolszewicką.